به وسعت اسمان

فقط بخند اصلا غمت نباشه...

قبلا از خنده هام خوشم نمی یومد همیشه فکرمیکردم وقتی میخندم زشت میشم() همیشه کنترل شده میخندیدم وقتی به فلسفه گوربابای زندگی  رسیدم دیگه ازادانه بدون ترس از زشت بنظر رسیدن خندیدم وبا لذت به صدای خنده هام گوش میدادم وکیف میکردم .

تویکی از همون روزایی بود که توکمپ مطالعاتی درس میخوندم با چندتا از بچه ها توحیاط  ایستاده بودیم . داشتم میخندیدم دیدم چند لحظه ساکت شد خیره شده بود بهم گفت

+چه قدر توخوشگل میخندی اصلا عاشق خنده هات شدم 

بهش گفتم ناهار چی دادنت خوردی دوباره این مدلی شدی

گفت نه واقعا راست میگم ...بچه ها نگاه کنید... وازاون روز دیگه مارواینگونه یادمیکردند

به این فکرکردم حیف اون خنده های که ازم خودم دریغ کردم یاد نمیاد کدوم ادم احمقی بهم گفته بود خندهات زشته ...

هیچ وقت خودمو درک نکردم چرا واسه  حرف های  ادما خود واقعی مومخفی میکردم یاسعی داشتم ...

۱۹ آذر ۹۶ ، ۲۳:۳۷ ۴ نظر
اسمان

ازاین گریه چه میدونی...

اخرش به خاطر فکرکردن زیادی مغزم متلاشی میشه 

نمی تونم به یه تصمیم نهایی برسم با خودم ....

همیشه یه گوشه ذهنم اینه نکنه اشتباه باشه ...

ازاشتباه میترسم ...

واسم خیلی مهمه ....نمی تونم بی تفاوت باشم برخلاف همه چیزهای دیگه که ساده میگذرم ازشون

هرکس زندگیش رویه محوری میچرخه زندگی کوفتی من فقط همین... من از اون دسته ادما میشم مطمنم که اگه مدرکم ازم بگیرن هیچی ندارم (ولی شما اینجور نباشین)

نمی تونم سرش ریسک کنم 

هنوز 9 ساعت وقت دارم تا تغییرش بدم 

نکنه اخرش به اون راهی که میخوام نرسه 

 

دیدین ملت میگن سر دوراهی موندن من سر هزار راهی موندم...

اخرش یا روانی میشم یا از پل زرگری خودمو پرت میکنم پایین یا داخل استخر یا دریاچه  در زیر اب به ارامی جان به جان افرین تسلیم میکنمlaugh

 

+دیشب کنسرت پازل بند (باند؟!!)رفته بودیم میشه گفت جز محدود کنسرت هایی بود که بعدش گفتم اوووف چه خوش گذشت با رفقا خل وچل مان....پیوست به خاطرات خوب سال 96

 

+خداوند سنجش رو نابود کنه همه باهم راحت شیم

+عنوان از اهنگ سبب شادمهر (بسی نوستالیژی هست)

 

 

 

 

 

 

۱۹ آذر ۹۶ ، ۱۵:۴۳ ۸ نظر
اسمان

این جاده رسیدن نداره...

نازنین بعد دوسال پشت کنکور به ارزوی داروسازی با اختلاف رتبه 20 تا نرسید  یه ماه پیش رفت خارج  الان همش استوری از کتابخونه ومهمونی ها جشن هاشون وگشت  وگذارش میزاره ...ماها کل کنکور از 7صبح تا 12شب باهم داخل کمپ مطالعاتی بودیم همیشه برام سوال بود اینکه همیشه داره خوش میگذرونه کی درس میخوند که رتبش شد سه هزار...

 

ریحانه بازم بعد دوسال پشت کنکور بودن به ارزوی فیزیو تهران نرسید رفت مهندس پزشکی ازاد شهرخودمون صرفا جهت مدرک ..ریحانه قیافه اوکی داشت الان رفته مدل شده ..ازاوضاع مالی مدل هاهم که خبر دارین

 

مریم ازاون دست ادما بود که تو مدرسه از نظر درسی  حسابش نمیکردیم  ولی بااین وجود خیلی ادعا داشت سال پیش دانشگاهی مدرسه شو عوض کرد الان دیدم پزشکی تهران اورده ...خبراز دوست پسر جدید هم دانشگاهی لاکچری ش میرسه به گوشمون

 اینا از همون دسته ادمایی بودن که تحت هیچ شرایطی بیرون رفتنا وخوش گذرونی هاشون کنسل نمیشد حتی تو سال کنکور

 

دیدین میگن به چی رسیدی مرررررد 

به چی رسیدی اسمان؟؟؟!!!

 

درکل خدایا شکرت

۱۲ آذر ۹۶ ، ۰۰:۵۴ ۲۹ نظر
اسمان

پست ویژه برای خورشید شب جانم:)

                                    

 

 

 

 

 

+مریم  از دست شب نوشته های غمگین من نالان شده وتصمیم گرفتم خاطره ای ناچیز خوبی از خودم به جا بگذارم ویه اهنگ  وتصویری که بهم حس خوب میده رو هدیه کنم  به مریمی...

+حس ها منتقل میشن؟به نظرم که میشه ...باکلی حس خوب این پست گذاشتم حس خوبش برسه به دست  خورشید شب

دوست داشتنی بیان

+امیدوارم که اهنگ رو دوست داشت باشییییی و تا حالا نشنیده باشی:))

 

 

۱۰ آذر ۹۶ ، ۰۰:۲۲ ۱۶ نظر
اسمان

شب نوشت**

 

 

چه بارونی 

چه رویایی

چه رویایی...

                                                                                                                           اینجاجای موندن نیست

                                                                                                                           نای موندن نیست

                                                                                                                           پای موندن نیست

                                                                                                                   

۰۸ آذر ۹۶ ، ۰۲:۱۶ ۱۱ نظر
اسمان

تورویای حقیقی منی...

امال ارزوهای این روزهام  فقط شده

سوییت جمع وجور 30متری.. بدون تجملات های مسخره ..ساده خیلی ساده ولی سلیقه خودم به سبک خودم ... داخل همون مجتمع با ادم های ارومش ..داخل اون خیابون با درختای بلندش 

یه ماشین معمولی ونرمال مثل 206 

دانشجو همون دانشگاه لعنتی 

روزمرگی های ساده اما دوست داشتنی 

هرسه روز یه بار قدم بزنم تا فروشگاه سر خیابون خرید های مورد نیاز خونه رو انجام بدم

حساب وکتاب خرج های که انجام میدم داشته باشم

شب ها کنار پنجره بشینم گیتار بزنم 

قبل از خواب بدون نور اباژورهای مزخرف زیر نور شمع کوچیکم کتاب های شعرم را بخونم

دغدغه ناهار وشام خودم رو داشته باشم

یه کار پاروقت داخل اون کتابفروشی خیابون کناری باهمون حقوق ناچیز اما لذت بخشش

اخرهفته ها بزنم به دل طبیعت بکر وعکاسی که شاید پیشرفته نباشه ولی خودم دوسش دارم

غروب ها یه کافه دنج واروم  ...خودم و ویک دفترو یک خودکار فقط بنویسم وبنویسم...(اصلا به عقیده من یه کافه باید باشه که ورود زوج ها وگروه های دوستانه ممنوع باشه ...JUST ALONE)

 

+درکل خدایا شکرت

+البوم سرگذشت قمیشی پاییز رو زیباتر کرده:)

 

 

 

۰۵ آذر ۹۶ ، ۲۳:۲۰ ۲۲ نظر
اسمان